Niezbyt dokładnie, lecz bardzo łatwo wyznaczyć można kąt bocznego znoszenia fotografując ślad toczenia sie koła szenia, R’ — rzeczywisty promień toczenia się kół tylnych, 0′ — prędkość kątowa samochodu, PC — siła odśrodkowa, MC — moment obrotowy, wynikający z naporu wiatru, C — środek ciężkości v oraz v2z — prędkości poszczególnych kół jezdnych. Kąt między śladem płytki na jezdni a wspomnianymi kreskami jest kątem znoszenia koła. Przyrząd do bezpośredniego wyznaczania kątów znoszenia kola niekierowanego mocuje się np. do czopa łożyskowego badanego koła. Ogumione kółko osadzone na osi pionowej ma swobodę ustawiania się stosownie do kierunku ruchu pojazdu. Ruchy skrętne kółka wokół osi za pośrednictwem potencjometra są wykazywane na wskaźniku wyskalowanym wprost w stopniach kąta znoszenia. Siła boczna wynikająca z pochylenia drogi jest proporcjonalna do kąta pochylenia jezdni i działa w środku ciężkości pojazdu, podobnie jak siła odśrodkowa. Natomiast napór bocznego wiatru działa w środku naporu pojazdu, czyli wywoływane przez wiatr siły boczne na poszczególnych kolach jezdnych zależą od kształtu i powierzchni bocznej nadwozia. środek naporu samochodu wyznacza się w tunelu aerodynamicznym. Skłonność nadwozia do pochylania się podczas zakręcania samochodu określić można za pomocą specjalnych aparatów w trakcie prób drogowych lub korzystając ze stanowiska pochylnego. Pochylenie się nadwozia na elementach zawieszenia oblicza się z różnicy kątów pochylenia nadwozia i pochylenia platformy. Oś pochylenia jest to prosta łącząca środki pochylenia zawieszenia przedniego i tylnego. Aby wyznaczyć środek pochylenia zawieszenia przedniego, z przodu samochodu umocowuje się pionowo listwę drewnianą, zaopatrzona w linię wzdłużną oraz układ rozmieszczonych w jednakowych odstępach (np. co 5 cm) linii poprzecznych. Linia wzdłużna powinna pokrywać się z osia pionową samochodu. [hasła pokrewne: samochód zastępczy, teflon uszczelki, zabudowy samochodów dostawczych ]

Metoda pomiaru zużycia

Metoda pomiaru zużycia za pomoca izotopów promieniotwórczych pozwala na prowadzenie badań w czasie pracy maszyny, porównywanie przebiegu zużycia w różnych warunkach pracy maszyny oraz umożliwia sporządzanie wykresu zużycia maszyny w funkcji czasu. Ze względu na cel, badania i próby techniczne samochodów oraz ich zespołów ogólnie podzielić można na: — kontrolne, wśród których rozróżnia się z kolei badania i próby okresowe, produkcyjne, weryfikacyjne oraz zdawczo-odbiorcze (np. przed naprawą lub po naprawie), — kwalifikacyjne, dzielące się z kolei na badania i próby prototypów, próbnych serii produkcyjnych oraz testowe (obcej produkcji), — naukowo-techniczne o charakterze poszukiwawczo-rozwojowym. Najbardziej wszechstronne są kwalifikacyjne badania i próby, wśród których rozróżnia się ogólnie — laboratoryjne oraz drogowe. Jako typowe badania i próby laboratoryjne samochodów wymienić można: wyznaczanie Ciężarów, wyznaczanie Środków ciężkości, wyznaczanie wymiarów geometrycznych, próby na hamowni podwoziowej oraz niektóre próby zawieszenia pojazdu, np. zrzucanie samochodu z Określonej wysokości, Badania drogowe obejmują wszelkiego rodzaju próby ruchowe, jak np. wyznaczanie przyspieszeń oraz opóźnień pojazdu, określanie zdolności pokonywania Wzniesień, proby na wstrząsy i drgania, określanie hałaśliwości pracy zespołów i inne. Próbne jazdy drogowe przeprowadza się w normalnych warunkach eksploatacyjnych lub w warunkach zaostrzonych, niekiedy na torach próbnych. Prócz badań kompletnego samochodu, wykonuje sie przeważnie oddzielne próby jego zespołów i ich najważniejszych części. Wyznaczanie ciężarów. Pojazd samochodowy lub samo podwozie waży się na wadze podłogowej o odpowiednim zakresie pomiarowym. Poszczególne ciężary charakterystyczne pojazdu wyznacza się zgodnie z wymaganiami norm lub specjalnych warunków technicznych. [przypisy: hak holowniczy, zabudowy samochodów dostawczych, bidony rowerowe ]