Metoda sztucznych baz

Wymaganą dokładność wyników metody sztucznych baz zapewnia się przez określanie mierzonych wymiarów liniowych przy użyciu mikroskopu warsztatowego, nadającego się zwykle również i do wyznaczania kątów oraz badania jakości powierzchni części. Mikroskop warsztatowy. Metoda wagowa polega na ważeniu elementu nowego i po zużyciu, przy czym stopień zużycia określa różnica obu ciężarów. Części waży sie na wagach analitycznych lub dokładnych wagach technicznych- Należy zwracał uwagę na dokładne usunięcie smaru, nie tylko z powierzchni roboczej ważonej części lecz i z jej porowatości strukturalnych, oraz nagaru i innych zanieczyszczeń. Metoda wagowa jest bardzo dokładna, lecz nie pozwala na określenie zmian wymiarów liniowych zużywających się elementów w różnych miejscach ich powierzchni roboczych. Określając zużycie objetościowe na jednostkę powierzchni otrzymuje się przecietne zużycie liniowe: AZ V/S = S [nim], gdzie: AZ — przeciętne zużycie liniowe [mm] oraz S — powierzchnia robocza elementu [mm2]. Określając przeciętne zużycie liniowe na jedna godzinę pracy elementu lub na jeden kilometr przebiegu pojazdu otrzymuje się intensywność zużywania sie elementu: i AZ/ T [mm/godz] lub i Z/K [mm/km], gdzie: i — intensywność zużywania się, T — czas pracy [godz] oraz K — przebieg pojazdu [km]. [podobne: komunikacja drogowa, okucia do szkła, spedycja towarów ]

Odporność żeliwa na zużycie

Gdy chodzi o żeliwa, najbardziej odporne na zużycie, lecz zarazem i szczególnie kruche 20 jest tzw. żeliwo białe, którego głównym składnikiem strukturalnym jest cementyt. Dość molibden zwiększają odporność żeliwa na zużycie. Stosunkowo znaczną odporność na zużycie wykazuje również żeliwo modyfikowane i żeliwo ciągliwe. Odporność żeliwa na zużycie zależy ponadto w dużym stopniu od zawartości węgla w stanie wolnym, w postaci grafitu, który wydatnie zmniejsza współczynnik tarcia — zapewniając nawet swego rodzaju właściwości ślizgowe, podobnie jak smar. Ciągliwość materiału. Im większa jest ciągliwość materiału tym mniejsze jest jego zużycie mechaniczne wskutek ścierania. Materiał kruchy zużywa się tym intensywniej, im łatwiej oddzielają sie jego powierzchniowe cząstki działające następnie podobnie, jak ziarna proszku ściernego, co wydatnie wzmaga zużycie powierzchni roboczych. Obróbka cieplna materiału polega na zmienianiu jego budowy strukturalnej przez podwyższanie i obniżanie temperatury w ściśle ustalony sposób. Obróbka cieplna zmienia własności chemiczne i fizyczne materiału, co pozwala nadawać mu najkorzystniejsze własności mechaniczne. Obróbka cieplna części samochodów polega najczęściej na następujących zabiegach : hartowanie; nagrzanie części i szybkie je) studzenie w celu zwiększenia wytrzymałości i twardości materiału, — odpuszczanie; nagrzanie i chłodzenie części zahartowanej w celu zlikwidowania naprężeń hartowniczych i zwiększenia plastyczności, — ulepszanie cieplne; połączenie zabiegów hartowania i odpuszczania w celu uzyskania jednorodnej struktury i najkorzystniejszych własności mechanicznych, — obróbka podzerowa; silne oziębianie części zahartowanej w celu polepszenia struktury materiału. Obróbka cieplno-chemiczna materiału polega na zmienianiu jego budowy strukturalnej nie tylko przez zabiegi cieplne, ale również i dzięki chemicznemu oddziaływaniu ośrodka, w którym części się nagrzewa. Celem obróbki cieplno-chemicznej jest zwykle utwardzenie warstw powierzchniowych części i zwiększenie ich odporności na korozje. Obróbka cieplno-chemiczna części samochodów polega najczęściej na następujących zabiegach: — nawęglanie (cementowanie); wzbogacanie w węgiel warstwy powierzchniowej części stalowej (przez dyfuzje, w proszkach lub gazową); następnie przez hartowanie uzyskuje się dużą twardość powierzchniową, [przypisy: skup samochodów, spedycja towarów, motoryzacja samochody ]