Budowa przebijaka gruntu typu KRET 100Pl

Zespół napędowy napiera na rurę płaszczową 16, która pogrąża się w otworze wierconym przez głowicę roboczą. Urobek, odspojony przez świder spiralny i noże podcinające głowicy, jest przemieszczany przenośnikiem ślimakowym na zewnątrz otworu. Aby zmniejszyć opory skrawania gruntu podczas wiercenia, do strefy wiercenia doprowadza się wodę, która jest tłoczona pompą przez konstrukcję rurową śruby pociągowej, wału ślimacznicy i wału przenośnika ślimakowego; woda otworami wydostaje się w strefę odwiertu. Zamiast silnika spalinowego może być również użyty silnik elektryczny, który wymaga jednak zasilania z zespołu prądotwórczego. Do wykonywania poziomych, ukośnych i pionowych przebić oraz do wbijania rur stalowych stosuje się na PKP samobieżne pneumatyczne urządzenia udarowe typu KRET 100PI. Przebijak gruntu typu KRET 100Pl składa się z kadłuba zakończonego dziobem, tulei cylindrycznej z amortyzatorem, bi jaka, zaworu, złącza i końcówki wyciągowej ze stalową liną asekuracyjną długości 20 m i średnicy 13 mm. Grunt jest przebijany pod wpływem uderzeń bijaka o dłuto, umieszczone w dziobie kadłuba. Reakcja odrzutu bijaka o zwrocie przeciwnym do kierunku przebijania jest równoważona siłą tarcia obudowy przebijaka o grunt. Przebijak przesuwa się więc do przodu, zagęszczając grunt wokół siebie. Bijak w ruch postępowo—zwrotny jest wprowadzany sprężonym powietrzem, działającym na jego czołowe powierzchnie od strony komory A lub B. W ciągu 1 minuty wykonuje on około 480 uderzeń w kowadło dłuta. Do komory A powietrze dopływa z zaworu rurką, natomiast do komory B z cylindra rozrusznika zaworu. Przebijak i zawór są wyposażone w gumowe wkładki — amortyzatory do tłumienia uderzeń. Przebijak jest zasilany sprężonym powietrzem o ciśnieniu MN/m2 (6 at) ze sprężarki o nominalnej wydajności 2 m3/min.[więcej w: Skoki tandemowe, przekładnie zębate, gabloty informacyjne ]

Zużycie cieplno-mechaniczne

Wskutek tarcia mechanicznego, zwłaszcza przy dużej prędkości ruchu i dużych naCiskach jednostkowych, mogą wywiązywać się znaczne ilości cieplne, które powinny swobodnie odpływać do otoczenia. W razie utrudnionego odprowadzania ciepła współpracujące części łatwo sie przegrzewają, co wzmaga ich zużycie, ponieważ w podwyższonych temperaturach zachodzą zmiany w strukturze warstw powierzchniowych części. Polegają one przeważnie na zmniejszaniu sie wytrzymałości i twardości materiału, przy czym powstają warunki sprzyjające zacieraniu. Korozja. Części samochodów często ulegają zużyciu wskutek rozmaitych procesów chemicznych, czyli tzw. korodowania. Przez korozję należy rozumieć niszczenie materiału elementu metalowego pod działaniem otaczającego środowiska w wyniku procesów chemicznych i elektrochemicznych. Korozja może mieć różne przyczyny i rozmaity przebieg, zależnie od wielu czynników. Korozja chemiczna polega na zniszczeniu materiału elementu przez nieelektrolity (ciecze nieprzewodzące). Typowym przykładem korozji chemicznej jest np. nadżeranie metalowych części przez kwasy lub zasady. Korozja elektrochemiczna polega na niszczeniu powierzchni materiału elementu przez elektrolity (ciecze przewodzące), wskutek działania tzw. mikroogniw tworzących sie samorzutnie w miejscach styku ziarn lub kryształów dwóch różnych metali lub metalu i niemetalu. W razie zawilgocenia takiego miejsca lub zwilżenia go jakimś elektrolitem pojawia sie różnica napięć i zaczyna płynąć lokalny prad, co powoduje zmiany strukturalne i chemiczne w materiale. Na korozję elektrochemiczną szczególnie narażone są stopy, ponieważ ich budowa strukturalna w porównaniu z czystymi metalami o wiele bardziej ułatwia powstawanie mikroogniw. Korozja gazowa jest odmianą korozji chemicznej i polega na oddziaływaniu gazów na metale lub ich stopy. Typowym przykładem korozji gazowej jest utlenianie części stalowych pod wpływem powietrza atmosferycznego (tzw. popularnie rdzewienie). Często pomiędzy korozją chemiczną elektrochemiczną brak jest wyraźnej granicy. Najczęściej korozje wywołują wpływy atmosferyczne lub lokalne (rozmaite aktywne chemiczne gazy, pary lub ciecze, skraplająca się para wodna itp.). Korozję wzmaga ciepło oraz tworzenie się porowatych związków chemicznych na powierzchni zaatakowanego materiału (np. korodowanie stali). Niekiedy materiał pokrywa się cienką powloką związku, chroniącą metal przed dalszym korodowaniem (np. powłoka tlenków na powierzchni aluminium lub jego stopów). [podobne: przekładnie zębate, Obrabiarki CNC, przewozy autokarowe warszawa ]