Dźwig układkowy UK-25/9

Na tor o rozstawie szyn 1300 mm maszyna o masie własnej 9300 kg i wymiarach 11 mm jest przesuwana rolkami 5 po specjalnym torze pomocniczym. Na miejsce robót maszyna jest dowożona na platformie dźwigu układkowego UK-25/9. Maszyna ma trzy prędkości robocze: 7, 14 lub 21 m/h. Dreny mogą być układane na głębokości 1,6 do 3,1 m, przy czym wykonywany wykop ma szerokość 520 mm. Maszyna do poprzecznych drenaży, przeznaczona do osuszania podtorza, składa się z żurawia słupowego, konstrukcji nośnej, łańcucha skrobakowego, przenośnika ślimakowego, wózka i układu napędowego. Silniki napędowe wciągarek żurawia i wózka oraz silnik układu napędowego są zasilane przez zespół prądotwórczy, zainstalowany w maszynowni, znajdującej się na czteroosiowej platformie maszyny. Urządzenia do wiercenia otworów w podtorzu Do zmechanizowanego przeprowadzania rurociągów lub kabli pod czynnymi torami, a także do miejscowego osuszania podtorza można wykorzystać urządzenia do wiercenia otworów. Urządzenie do poziom ego drążenia otworów w podtorzu składa się z prostokątnej ramy wykonanej z podłużnic oraz przedniej i tylnej poprzecznicy, układu napędowego, osprzętu roboczego i pompy ręcznej. Rama, oparta na dwóch palach i dwóch regulowanych podpórkach śrubowych, jest podstawą układu napędowego, złożonego z jednocylindrowego silnika gaźnikowego 0 mocy 4,4 kW, sprzęgła ciernego, przekładni nawrotowej i przekładni ślimakowej. Wał ślimacznicy jest połączony z wałem przenośnika ślimakowego i śrubą pociągową, na której znajduje się nakrętka połączona z bębnem hamulca 10. Z chwilą zahamowania nakrętki obracająca się śruba pociągowa powoduje posuwisty ruch zespołu napędowego i przenośnika ślimakowego. [podobne: okucia do szkła, prawo jazdy, mycie ciśnieniowe ]

Metoda sztucznych baz

Wymaganą dokładność wyników metody sztucznych baz zapewnia się przez określanie mierzonych wymiarów liniowych przy użyciu mikroskopu warsztatowego, nadającego się zwykle również i do wyznaczania kątów oraz badania jakości powierzchni części. Mikroskop warsztatowy. Metoda wagowa polega na ważeniu elementu nowego i po zużyciu, przy czym stopień zużycia określa różnica obu ciężarów. Części waży sie na wagach analitycznych lub dokładnych wagach technicznych- Należy zwracał uwagę na dokładne usunięcie smaru, nie tylko z powierzchni roboczej ważonej części lecz i z jej porowatości strukturalnych, oraz nagaru i innych zanieczyszczeń. Metoda wagowa jest bardzo dokładna, lecz nie pozwala na określenie zmian wymiarów liniowych zużywających się elementów w różnych miejscach ich powierzchni roboczych. Określając zużycie objetościowe na jednostkę powierzchni otrzymuje się przecietne zużycie liniowe: AZ V/S = S [nim], gdzie: AZ — przeciętne zużycie liniowe [mm] oraz S — powierzchnia robocza elementu [mm2]. Określając przeciętne zużycie liniowe na jedna godzinę pracy elementu lub na jeden kilometr przebiegu pojazdu otrzymuje się intensywność zużywania sie elementu: i AZ/ T [mm/godz] lub i Z/K [mm/km], gdzie: i — intensywność zużywania się, T — czas pracy [godz] oraz K — przebieg pojazdu [km]. [podobne: komunikacja drogowa, okucia do szkła, spedycja towarów ]