Wyznaczanie zdolności pokonywania wzniesień

Próby przeprowadza się na specjalnie wybranych odcinkach drogi o stałych wzniesieniach. Pojazd dojeżdża do początku wzniesienia z predkościa odpowiadającą maksymalnemu momentowi obrotowemu silnika (na danym biegu), po czym zwiększa się do maksimum zasilanie silnika (przez zupełne uchylenie przepustnicy w gaźniku lub ustawienie pełnego dawkowania urządzenia wtryskowego) i mierzy się stoperami czas przejazdu odcinka pomiarowego. Zdolność pokonywania wzniesień przez pojazd można również określać za pomocą „piatego koła”. Jeżeli podczas próby prędkość pojazdu wyraźnie wzrasta, wówczas powtarza sie próbe na odpowiednio bardziej stromym wzniesieniu. Próba wybiegu. Celem próby jest określenie oporów mechanizmów jezdnych samochodu i oporów powietrza. Na poziomym odcinku drogi pojazd rozpędza sie odpowiednio, po czym wyłącza sie bieg (przerzucając dźwignie zmiany biegów w położenie neutralne), włącza ponownie sprzęgło i ewentualnie lekko przyhamowuje się pojazd, aby przejechać punkt kontrolny z określoną prędkością początkową. po minięciu punktu kontrolnego pojazd powinien toczyć się swobodnie, aż do zatrzymania. Odległość pomiędzy punktem kontrolnym i miejscem zatrzymania sie samochodu, przebywana wyłącznie wskutek rozpędu, jest szukaną drogą wybiegu. Wyznaczanie oporu toczenia. Współczynnik oporu toczenia kół jezdnych samochodu po określonej nawierzchni wyznacza się na podstawie wyników próby holowania badanego pojazdu. Cięgło holownicze połączone jest z dynamometrem, który wskazuje siłę potrzebną do ciągnięcia pojazdu. Próba odbywa się z prędkością nie przekraczającą 5 km/godz, dzięki czemu wpływ oporów powietrza jest znikomo mały i może być pominięty, Współczynnik oporu toczenia oblicza sie z zależności: j Pt/G, gdzie: Pt siła uciągu (na haku) [kG] oraz G — ciężar pojazdu [kG]. Tak wyznaczony współczynnik uwzględnia opór toczenia opon kół po nawierzchni jezdni oraz opory mechaniczne układu jezdnego i układu napędowego samochodu. [podobne: Skoki tandemowe, skoki spadochronowe, mycie podjazdów ]

Kontrola stanu pojazdu

Kontrola stanu pojazdu, z usunięciem wszystkich wykrytych usterek i niedomagań w celu doprowadzenia go do pełnej sprawności technicznej, — wyposażenie pojazdu w niezbędną aparaturę pomiarową, sprawdzenie i wycechowanie wszystkich przyrządów, — obciążenie pojazdu w wymagany sposób, ze sprawdzeniem prawidłowości rozmieszczenia i zamocowania ładunku lub balastu. Wyznaczanie prędkości ruchu pojazdu. Szybkość jazdy mierzy się bezpośrednio przy użyciu odpowiednio dokładnego szybkościomierza lub oblicza sie dzieląc długość przejechanego odcinka drogi przez okres czasu zużytego na jego przebycie. Najczęściej pojazd rozpędza sie przed odcinkiem kontrolnym o wyznaczonej długości (np. 1 km) i mierzy sie czas przejazdu przez ten odcinek. Jako wynik pomiaru przyjmuje gię średnią szybkość przejazdu w obu kierunkach. Wyznaczanie przyspieszeń polega przeważnie na rozpędzaniu pojazdu od określonej prędkości minimalnej do określonej prędkości maksymalnej, przy czym mierzy się okres czasu i drogę rozpędzania. Często przyspieszenia samochodu wyznacza sie przy użyciu „piątego koła”. Chwilowe przyspieszenia najłatwiej i najszybciej określa sie bezpośrednio za pomocą przyspieszeniomierzy. Identycznymi metodami wyznacza się opóźnienia pojazdu (przyspieszenia ujemne). Próba rozpędzania pojazdu przez wszystkie biegi. Samochód rusza z miejsca na pierwszym biegu, po czym kierowca we właściwych momentach, zależnie od własnego wyczucia, przełącza poszczególne biegi, starając się jak najszybciej rozpędzić samochód do prędkości maksymalnej. Jednocześnie mierzy się okresy czasu jazdy i odcinki drogi rozpędzania na poszczególnych biegach. Wyniki próby rozpedzania są w znacznej mierze zależne od indywidualnych umiejętności kierowcy. [przypisy: garaż blaszany, mycie podjazdów, wypożyczalnia samochodów ]